Νίκος Σιδέρης: «Είμαστε κορόιδα και παρασυρόμαστε σε περιπέτειες»

Οι καταστάσεις που ζούμε είναι πρωτόγνωρες για εμάς τους Έλληνες. Η ιδιοσυγκρασία μας επίσης είναι τέτοια που απαιτεί ειδικούς χειρισμούς. Για να μην πέσουμε λοιπόν στην παγίδα της μόνιμης κατάθλιψης, ζητήσαμε συμβουλές… πλεύσεως σε κακοκαιρία (για μεγάλους και μικρούς ) από τον αναγνωρισμένο ψυχίατρο, ψυχαναλυτή και συγγραφέα Νίκο Σιδέρη.

Στην κατάληψη του Πολυτεχνείου, ο παλιός αστικός πολιτικός κόσμος ήταν ολοσχερώς απών. Η κατάληψη ήταν οικογενειακή υπόθεση της κομμουνιστικής αριστεράς, με αδιόρατες προσμίξεις πράσινου.

Στη μεταπολίτευση αναδύθηκαν δύο νέοι πολιτικοί χώροι: Το ΠΑΣΟΚ, που βαθμιαία απορρόφησε στη μεν ρητορική του παραδοσιακούς τόπους της κομμουνιστικής αριστεράς, στη δε μάζα των ψηφοφόρων του την πλειοψηφία των πρώην αριστερών. Και η νέο-καραμανλική Δεξιά, που βαθμιαία εκπασοκίστηκε και μόνο παρενθετικά άσκησε κυβερνητικές λειτουργίες.

Η ανάγνωση του βιβλίου του Νίκου Σιδέρη ήταν για μένα, ειδικά στην αρχή, μια μικρή ψυχική περιπέτεια. Νόμιζα πως θα είχα στα χέρια μου ένα ακόμη βιβλίο, από τα πολλά που κυκλοφορούν για την εφηβεία, το οποίο θα διάβαζα με μια αποστασιοποιημένη «επιστημονική» ματιά, για να σχολιάσω κάποια σημεία που θα θεωρούσα ότι μπορεί να έχουν ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Αλλά δεν μπόρεσα. Ο ποιητικός λόγος των εφήβων με συνεπήρε και με ξεστράτιζε από τη λεπτομερή, σχολαστική ανάλυση που απαιτεί μια κριτική βιβλιοπαρουσίαση.